header achtergrond

Meer veerkracht dankzij ondersteuning

Een rampjaar, dat was 2008 voor Nuran. Haar echtgenoot overleed aan de gevolgen van darmkanker en haar destijds 11-jarige zoon Mert sprong in het Amsterdam-Rijnkanaal omdat hij na het verlies van zijn vader niet meer wilde leven. Daar hield hij een hersenbeschadiging aan over. Moeder vocht zich geleidelijk een weg uit haar verdriet en de eenzaamheid.

Jarenlang zocht ze steun en begeleiding voor Mert, die door het ongeluk geestelijk beperkt is. Hij onderging behandelingen en therapieën, werd opgenomen en ging naar meerdere plekken met een aanbod aan dagbesteding. Uiteindelijk koos Nuran er vijf jaar terug voor om hem weer thuis te laten wonen omdat Mert moeilijk kon omgaan met alle veranderingen en de daarmee gepaard gaande prikkels. “Hij kwam altijd uitgeput terug van dagbesteding. Ik wilde zelf voor hem zorgen en dat gaat heel goed. Met alle dagelijkse bezigheden help ik hem en via een alarmsysteem kan ik hem op afstand volgen.”

Vreemd opkijken

Als mantelzorger merkte ze hoe makkelijk je buiten de samenleving valt. “Mert maakt soms onverwachte bewegingen en dan kijken mensen vreemd op want ze vinden afwijkend gedrag moeilijk. Maar mensen met een beperking horen er ook bij!”

Mert is volwassen, maar heeft de verstandelijke vermogens van een kind. “Hij vindt het fijn om structuur te hebben en kan daar goed in meegaan. Wel vindt hij drukte en contact met onbekende mensen lastig. In zulke situaties kan hij zich minder prettig voelen en heeft hij soms wat meer tijd of begeleiding nodig.”

Ervaring als mantelzorger had Nuran al: ze zorgde voor haar echtgenoot tijdens diens ziekte. “Hij accepteerde tijdens zijn ziekte thuis helaas geen hulp van professionals, ik moest alles alleen doen. Dat was een zwaar traject en, eerlijk gezegd, kan ik me daar soms nog steeds boos over voelen tegenover hem.”

Nuran en haar dochter Simay


Training mantelzorg

Toen Mert weer thuis kwam wonen, besloot Nuran steun voor zichzelf te zoeken bij Mantelzorg Utrecht. Ze volgde een training en nam deel aan een gespreksgroep voor lotgenoten. “Ik wilde mezelf sterk maken en goed voorbereid zijn op de toekomst. Het was fijn en belangrijk om verhalen met anderen te kunnen delen, dat hielp echt. En de training gaf me meer inzicht en handvatten, waardoor ik me sterker en beter ondersteund voelde in de zorg voor Mert. Ik heb het gevoel dat mijn veerkracht daardoor is vergroot.”

Vrolijkheid zoeken

Nog altijd ligt de eenzaamheid op de loer, een leven als mantelzorger levert nu eenmaal beperkingen op. Het isolement doorbreekt ze inmiddels niet meer met lotgenoten, maar met vriendinnen. Haar dochter Simay, halfzusje van Mert, die bij het gesprek is aangeschoven: “Mijn moeder heeft ongelooflijk veel energie en gebruikt die nu ook om de vrolijkheid te zoeken.”

Partners Utrecht Omarmt

Er zijn geen resultaten gevonden voor deze zoekopdracht

Toon alle {{totalItems}} deelnemers
www.utrechtomarmt.nl | LinkedIn Utrecht Omarmt | Privacy